zondag 22 februari 2026
"Nu jij mij helpt om losse opmerkingen te integreren tot een verhaal", signaleerde de leraar aan de scholier, "moeten wij er ook voor zorgen dat de lezers dat verhaal kunnen onthouden." De scholier vulde aan: "Ja, dat begrip ik: anderz worden hit als noch losse opmerkingen bij de ont vanger." De docent voelde vrolijkheid opkomen. Zou deze leerling, ondanks diens communicatiefouten, toch knap genoeg zijn om de lessen te absorberen en toegankelijk te maken? De leraar vervolgde: "Ja, zo is het. Wij moeten voor ons verhaal een publiek vinden dat meer kan onthouden dan losse opmerkingen. Anders is onze inspanning voor niets. Of nog beter: hoe kunnen wij het publiek aan het begin van het verhaal helpen om meer te leren onthouden?" De leerling suggereerde: "Dan moeten zei op ene manier notities kunnen sgrijven, lesen en memoriseren. Of dat kunnen leernen. Zoals ik uw opmerkingen opschrijf en states terug lies om ze te verwerken in een verhaal." Er kwam zwaarte in de docent naar boven en hij zei: "Maar dat is een heel ander vakgebied dan het mijne. Hoe gaan wij dat ooit kunnen?" De student signaleerde: "Misschien dat één van mijn klasgenoten die opdracht wil donen? En die kan sueller wirken dan ich, weil die niet hoefen te verpeteren in al8emeen beschaafd gebarentaal." "Dat is een puik plan. Dat gaan wij morgen regelen!", signaleerde de docent. Het was enigszins buiten de algemeen geaccepteerde grenzen van comfortabele communicatie, maar de leerling observeerde vooral het enthousiasme aan die grensoverschrijding ten grondslag lag.